SCARS

Facebook   Twitter   Instagram   Youtube   

Αγάπη

Μιά γάτα που «ονομάστηκε» Αγάπη Νομίζω πως ήταν πριν τρεις βδομάδες, ίσως παραπάνω, ίσως πολύ παραπάνω…τι να πώ ? Μέσα σε μιά τρέλλα γεγονότων εννέα ετών που συσσωρεύονται, και καταλήγουν χωρίς έλεος , γιά ν’ αλλάξουν οριστικά τη ζωή ενός ανθρώπου. Κατέβηκα τη μαρμάρινη σκάλα του σπιτιού της μητέρας μου μέσα στην αφόρητη μεσημεριάτικη καλοκαιρινή ζέστη της τσιμεντένιας Αθήνας, και έριξα μιά γρήγορη ενοχική ματιά στα παρτέρια. Ο κήπος εδώ και είκοσι χρόνια σχεδόν είναι δική μου ευθύνη! Εντάξει λοιπόν! Θα κοιτάξω! Α! Σαν τη ζωή μου! Το χάος! Αγριόχορτα που φυτρώνουν με αναίδεια μέσα από τα εκατοντάδες μαραμένα λουλούδια του γέρικου, αλλά μεγαλοπρεπούς γιασεμιού, που μεθυστικά αψηφά εδώ και εβδομήντα χρόνια το πόσο καταλυτικός είναι ο χρόνος! Πιό εκεί τα φύλλα της βουκαμβίλιας, που πάντα με ματώνει όταν τη περιποιούμαι και πάντα αργεί ν’ανθίσει…Ουφ! νικήθηκα κατά κράτος, φεύγω. Αισθάνομαι ότι «ξεσκεπάστηκα» κάποιος με παρακολουθεί. Κοιτάζω επάνω, στα μπαλκόνια της απέναντι πολυκατοικίας. Άδεια, χωρίς ούτε μια γλαστρούλα. Κακιώνω πάλι. «Αγνώμωνες γείτονες! Χαίρεστε το κήπο μου, κι΄ούτε μια γλαστρούλα να την βλέπω κι εγώ!». Όχι όμως! Ποι2ος είναι? Τι συμβαίνει? Έχω τρελαθεί τελείως? Όχι! Είναι δύο ανοιχτά φωτεινά πράσινα μάτια που με κοιτάζουν. Επίμονα ή νωχελικά? Δεν ξέρω, αυτά όμως ξέρουν! Ανοιγοκλείνουν αργά μυρίζοντας τ΄ αγριόχορτα της καταναγκαστικής κηπουρικής εργασίας μου, αυτά τα μάτια δεν μ’αφήνουν μέχρι να φύγω. Ομορφόγατο! Αυτή είναι η ζωή. Η απόλαυση κάποιου είναι το κάτεργο κάποιου άλλου. Δεν έχει σημασία πόσα πόδια έχεις στο ζωικό βασίλειο ή πόσο μυαλό νομίζεις οτι έχεις! Τελικά όσο λιγότερα πόδια έχεις, τόσο πιο άμυαλος είσαι στο σεβασμό προς στα χώματα που σε φιλοξενούν. Ταϊζω τα σκυλιά μου και ξαναπάω στο σπίτι της μαμάς μου να της κλείσω τα παράθυρα και να πώ καληνύχτα. Θέλουν φροντίδα και υπομονή οι μεγαλύτεροι…Ξεκλειδώνω την πόρτα του «εκρεμμούς» κήπου μου και είναι στη μάντρα, στην πόρτα και μου λέει ένα χαμηλότονο γειά! Ούτε που ακούστηκε! Με ακολουθεί μέχρι τα μισά της σκάλας. Κάθεται και με κοιτάει που μπαίνω μέσα. Σκέφτομαι: Ειναι σαν κάποιος την έχει βάψει με πινέλο ανάμεσα στα μάτια! Με περιμένει στο ίδιο σκαλί μετά από μισή ώρα. Με συνοδεύει μέχρι την πόρτα του κήπου. Ανεβαίνει στη μάντρα και με παρακολουθεί που κλειδώνω. Δεν με συνοδεύει πιο έξω. Κάθε πρωϊ, κάθε βράδυ! Την αράζει στη μάντρα μέσα από τη βουκαμβίλια και το αναρριχώμενο, παίζει με το αυτόματο πότισμα, είναι πάντα εκεί! Έχουν οι άνθρωποι εμμονές? Ή μας λείπου τα μάτια που μπορούν να δουν πέρα από τα «δήθεν» ή τα «ως εδώ» μας? Τη σκέφτομαι συνεχώς. Είναι περασμένες 2.00πμ και ακούω σαματά, γατοκαυγάς! Χαμός στην αυλή του σπιτιού μου με το απροσπέλαστο 3μετρο τοίχο. Κλείνω το λυκόσκυλο στο crate του, για ν’ αναποφύγω τα χειρότερα, κι ανοίγω τη μπαλκονόπορτα της αυλής. Είναι εκεί, σαστισμένη, αλαφιασμένη, κάθεται στο κέντρο της τεράστιας λεβάντας που έχω στο πυθάρι απέναντι από τη μπαλκονόπορτα. Κοιταζόμαστε και χαλαρώνει. «Φύγε» της λέω «Θα σε φάει!» Και με μιά απίστευστη προσπάθεια αναρρίχησης τα καταφέρνει. Δεν μου κολλάει ύπνος. Την επόμενη μέρα πάω με ένα κομμάτι βραστό κοτόπουλο. Ανοίγω την πόρτα του κήπου και τρέχει τη μαρμάρινη σκάλα να με συναντήσει. Το ήξερε. Ήθελε να φάει μέσα στο παρτέρι, από το χέρι μου, με απίστευτη ευγένεια και λεπτότητα, πανελάχιστο κομματάκι κάθε μπουκιά. Η έκπληξη και η αποκάλυψη του ιδιοκτήτη σκύλων! Η Γάτα! Ανάσκελα μέχρι να με πλησιάσεις. Σ’ αφήνω να με χαιδέψεις. Λίγο και τη ουρά. Τώρα θα πάω να κυνηγήσω αυτή την πεταλούδα. Τώρα σ’αφήνω, τώρα όχι. Που πας? Σε περιμένω. Μ’αρέσει να ‘σ ακολουθώ στις σκάλες μέχρι να μπερδευτείς. Θα με πάρεις μέσα? Σ’ αρέσει το φύλλο που το παίρνει ο αέρας? Μη μ’ αφείνεις έξω! Με λένε Αγάπη. Πόση έχεις? Σ’ εχω συγκινήσει αρκετά? Εσένα που είσαι τόσο θυμωμένη στην αγάπη? Υιοθεσία. Μπορεί να γίνει? Ποιος? Πότε? Πως? Κλουβί μεταφοράς. Y-tube. Βίντεο. Στρες. Μήπως το γατί είναι καλύτερα έτσι? Γιατί οι άλλες γάτες δεν την κάνουν παρέα? Υπάρχει φύση στη τσιμεντούπολη? Μήπως έχω σαλτάρει? Τι ξέρω εγώ, μία «σκυλομάνα». Με περιμένει στη μάντρα, μου μιλάει χαμηλόφωνα, είναι διακριτική και τρομερα τρυφερή. Σήμερα μου κράτησε τα δακτυλά μου στο στόμα της, τόσο όσο να μη με πονέσει σε δάγκωμα τρυφερό. Τι άλλο να κάνει μιά γάτα! Φαντάζομαι να σκέφτηκε: «Πόσο πιά!» Δεν θέλω να την αποχωριστώ. Δεν μπορώ και να την κρατήσω με το λυκόσκυλό μου. Βέβαιος θάνατος. Η Αγάπη είναι μιά γάτα που ξέρει πως να μηδενίζει και να γελοιοποιεί κάθε σκληρό και τσιμεντένιο φράγμα της καρδιάς και του πιο αδιάφορου ανθρώπου μιας αστικής μεγαλόπολης! Γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 2016. Βρίσκεται στην Αθήνα και θα δοθεί προς υιοθεσία στειρωμένη μόνο για μέσα στο σπίτι, εντός Αττικής. Ο νέος γονιός αναλαμβάνει το κόστος του microchip. Τηλέφωνο επικοινωνίας 6936631269

Name: Agapi
Born: October 2016
Colour: Black – beige
Can live with other cats / children / Litter trained, very affectionate, tender, playful
A cat named “Agapi” I think it was three weeks ago, maybe more, maybe..much more. What can I say? While in a storm of nine years’ events building up to a no mercy ending, definitively changing ones life, time is confusing. It happened as follows: In a suffocating midday’s summer heat, I run down my mother’s garden marble staircase, guilty peaking at the flower beds. The garden, for more than twenty years now my responsibility! Ok then! I’ ll look! Like my life! The chaos! Weeds, thriving with impudence underneath of hundreds withered jasmine blossoms. The seventy years old, but majestic, jasmine intoxicatingly defies time. Near by bougainvillea’s leaves, which always makes me bleed when I prune her, and always is late to bloom… Sigh! I admit! I’m defeated! I ‘m leaving! Wait! I feel I have been “exposed” , someone is watching. I look upwards at the flats across. Empty balconies, not even a small flower pot. I get mean again. “Ungrateful neighbors! Enjoying my garden, and not even a green leaf for my pleasure!” But no! Who is it? What is the matter? Am I going mad? Nope! There where those bright green eyes looking at me. Intensely or indolently? I don’t know, but they do. They blink slowly sniffing the weeds of my compulsive gardening labour, those eyes don’t let me out of their sight until I leave. Stupid cat! That’s life. Someone’s delight is the other’s galley. It doesn’t matter how many legs you have or how much brain you think you have on this earthly kingdom. At the end of the day, it seams that the less legs you have the less brain you use respecting the soils hosting you! I am feeding my dogs and go back to my mother’s house to close the shutters and say goodnight. Older people need our care and patience…Unlocking the garden door she is at the paddock and she says at a low tone hi! Hardly heard her. She follows me to the mid stairs. Sits and watching me getting inside. I think: “She is like as if someone has painted her between her eyes!”. After half an hour she waits at the same spot. She follows me to the garden gate. Climbs on the paddock and watches me locking. She doesn’t follow me beyond. Every morning, every night! She lies underneath by the bougainvillea or the jasmine, she plays with the watering system, she is always there. Do people have obsessions ? Or do we long for the eyes that can see beyond the ostensible or our limits? I think of her all the time. It’s after 2.00am and I hear great fuss outside my back yard. Closing my German shepherd in her crate, to avoid the worst, I open the yard doors. She is there bewildered, frightened, sitting on the centre of my giant lavender plant. We look at each other and she relaxes. “Go!”, “She will kill you!” I said. With an impressive climbing cat like show she escapes. I cannot sleep. The next day, I go with a chunk of boiled chicken. Open the garden gate, she runs down the stairs to meet me. She knew. She wanted to eat on the flower bed, from my hand, with disarming politeness and fineness, the tiniest bite at the time, each time! A surprise and revelation for the dog owner! THE CAT! On my back until you come close. I let you pet me. Little on the tail too. Now will go after this butterfly. Now I leave you, now I don’t. Where are you going? I ‘ll wait for you. I like to tangle at your legs on the stairs. Will you take me in? Do you like the leaf the wind blows? Don’t shut me out! My name is “Agapi” How much love do you have? Have I moved you enough? You, who has given up on love? You, who are so angry at love? Adoption. Can it happen? Who? When” How? Carrier cage. Y-tube. Video. Stress. Maybe the cat is better the way it lives? Why the other cats don’t like her? Is there a “nature” in our cement cities where animals are happy? Am I loosing it? What do I know? I am a dog owner! She waits for me on the paddock, speaks in low tone, she is discreet and terribly tender. Today she held my fingers in her mouth, so the bite wouldn’t hurt, so gentle. What else can a cat do! I guess she thought: “How much more!” I don’t want to give her up. I cannot keep her, cause of my german shepherd. Certain death. “Agapi” is a cat that knows how to minimize and mock every cruel and cement like barrier of the heart of the most indifferent person of any metropolis. And that is all! She was born at some point in October 2016. She has been neutered and is located in Athens and will be given for adoption in the area of Attica only. The new owner will cover the expense of his microchip. Tel: 6936631269

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail